Een klein jaar geleden kreeg de nu 52-jarige Laurens Huizer last van aanhoudende hikklachten. Huizer, woonachtig op Goeree-Overflakkee en destijds werkzaam als salesmanager van medische apparatuur in Raamsdonksveer, leidde een druk leven en schreef de klachten aanvankelijk toe aan stress.
‘Dat hikken, dat soms zomaar anderhalf uur kon duren, kwam doordat mijn eten bij het slikken bleef hangen. Dat veroorzaakte pijn in mijn middenrif, speekselvorming en benauwdheid.
Laurens Huizer (rechts) en prof. dr. Mark van Berge Henegouwen (hoofd van de afdeling Slokdarmkanker van het Amsterdam UMC)
Uiteindelijk ging ik veel te laat naar de huisarts, die aanvankelijk maagzuurremmers voorschreef. Ik heb diabetes type 1 en doordat ik minder at, werd het ook steeds lastiger om mijn diabetes goed in te stellen. Bovendien viel ik af.
De maagzuurremmers hielpen niet en ik werd doorverwezen naar het Maasstad Ziekenhuis in Rotterdam-Zuid. Daar wees een gastroscopie op 26 juni 2018 uit dat ik een vernauwing in mijn slokdarm had. Een week later volgde een CT-scan en op 9 juli kreeg ik de diagnose slokdarmkanker, met mogelijke uitzaaiingen in de lever.’
Er waren drie verdachte plekken zichtbaar in de lever, wat volgens de artsen voor 99 procent op uitzaaiingen zou wijzen.
‘Als dat inderdaad het geval zou zijn, was alleen nog een levensverlengende, palliatieve behandeling mogelijk. Qua levensverwachting moest ik denken in maanden. Een leverpunctie zou uitsluitsel moeten geven.
Het voelde onwerkelijk, maar ik was niet uit het veld geslagen. Op het moeilijke eten na voelde ik mij eigenlijk best goed. De gedachte dat ik mijn vrouw Marian en onze dochters zou moeten achterlaten, hield mij het meest bezig.
De artsen wilden direct een punctie uitvoeren, maar wij hadden een vakantie naar Italië gepland. Ik wilde het mijn vrouw, dochters en mijzelf niet aandoen om die reis te annuleren. Het kon immers wel eens onze laatste vakantie samen zijn.’
De dag na terugkomst werd een punctie uitgevoerd op een van de verdachte plekjes in de lever.
‘Dat was zowel voor mij als voor de behandelend arts een lastige procedure. Omdat het plekje zo dicht bij mijn longen lag, mocht ik niet ademen, omdat het anders zou bewegen.’
“Ik doe dit werk al twintig jaar en heb het zelden zo moeilijk meegemaakt,” vertelde de arts na afloop.”
De uitslag van het biopt toonde dode cellen in het midden van de tumor aan.
‘Aanvankelijk was ik blij. Ik dacht: daar zit dus geen kanker. Maar die blijdschap werd direct getemperd. Volgens de artsen kon het eigenlijk niets anders zijn dan kanker.
Ze wilden geen nieuwe punctie uitvoeren bij de andere plekjes in de lever. Omdat ik nog relatief jong en fit was, kreeg ik het voordeel van de twijfel. Daarom werd mij een curatieve, dus genezende, behandeling aangeboden in het Erasmus MC.’
Deze behandeling bestond uit 23 bestralingen, gecombineerd met chemotherapie, gevolgd door een operatie waarbij de slokdarm zou worden verwijderd en vervangen door een zogenoemde buismaag.
Een buismaag wordt gemaakt van de maag of een deel daarvan en dient als vervanging van de verwijderde slokdarm. Hierdoor blijft de verbinding tussen mond, keelholte en het spijsverteringskanaal behouden.
‘Op mijn vraag hoe ik tijdens en na de behandeling mijn diabetes goed kon reguleren, werd naar mijn gevoel wat laconiek gereageerd. Men zei: “Laten we eerst focussen op het verwijderen van de kanker. Naar de diabetes kijken we daarna wel.”
Vervolgens was het wachten op een oproep van de radioloog voor een intake. Toen die oproep uitbleef, besloot Laurens op advies van zijn zorgverzekeraar een second opinion aan te vragen in het AMC.
‘Daar werd ik op de GIOCA-poli (Gastro-Intestinaal Oncologisch Centrum Amsterdam) geweldig opgevangen en begeleid. Vooral de snelheid waarmee afspraken werden gemaakt en de doortastendheid van het handelen waren indrukwekkend.
Op vrijdag 1 september 2018 belde ik voor een second opinion. De maandag daarop kon ik al een PET/CT-scan laten maken en op woensdag 5 september had ik mijn eerste consult bij GIOCA.
Ook in Amsterdam werd opnieuw een leverpunctie uitgevoerd.
Die verliep veel soepeler dan de eerste. Wederom werden alleen dode kankercellen aangetroffen.
Maar in tegenstelling tot het Maasstad Ziekenhuis besloot men op 19 september nog een derde biopt af te nemen om te onderzoeken of ook de randjes rondom die dode cellen schoon waren.
Gelukkig bleek dat het geval.’
Nog diezelfde middag had Laurens een afspraak met prof. dr. Mark van Berge Henegouwen.
‘Hij bracht mij het goede nieuws en besprak direct het verdere behandeltraject. Ook een MRI-scan van de lever liet geen kanker zien.
Op 24 september begon de behandeling met chemotherapie en bestraling.
Omdat ik dagelijks behandeld moest worden en 125 kilometer van Amsterdam woonde, koos ik ervoor om de chemo en bestralingen in het Erasmus MC te ondergaan.
Het medisch team van de GIOCA-poli was werkelijk fantastisch.
Nooit zal ik de warme en menselijke telefoongesprekken vergeten met verpleegkundig consulent Caroline van Nobelen-Calis.
Zelfs wanneer er niets nieuws te melden was, belde zij om te vragen hoe het met mij ging en of ik nog vragen had.
Op 25 oktober was de behandeling afgerond. Daarna moest ik herstellen voor de operatie, die medio december gepland stond. De eerste weken vielen mij zwaar. Mijn slokdarm deed veel pijn en ik was erg moe. Na enkele weken ging het beter en op advies van de chirurg besloten wij nog een week op vakantie te gaan. Dat kan ik iedereen aanraden.’
Voorafgaand aan de operatie regelde Laurens allerlei praktische zaken.
‘Ik wilde voorbereid zijn voor het geval het mis zou gaan. Ik heb zelfs een diapresentatie gemaakt voor mijn mogelijke begrafenis.
Ik wilde niet dat mijn vrouw met al die zaken zou worden belast als ik het niet zou redden. Helaas weten wij uit ervaring hoeveel er op nabestaanden afkomt.’
Op 18 december 2018 vond de operatie plaats. Tijdens de ingreep werden de slokdarm en omliggende lymfeklieren verwijderd. Vervolgens werd een buismaag geconstrueerd.
De operatie werd uitgevoerd door prof. dr. Mark van Berge Henegouwen en dr. Wietse Eshuis.
‘Mijn verblijf op de High Care-afdeling van het AMC was een bijzondere ervaring. De professionele verzorging, de aandacht en de sfeer konden wat mij betreft niet beter.
Het verplegend personeel was ontzettend betrokken en altijd volledig op de hoogte van mijn situatie en medicatie. Elke vraag werd serieus genomen en iedereen deed zijn uiterste best om te helpen.
Ik raak nog steeds geëmotioneerd als ik daaraan terugdenk.’
Op kerstavond 2018 mocht Laurens het ziekenhuis verlaten.
‘Op eerste kerstdag was het groot feest bij ons thuis.
Zowel in het ziekenhuis als thuis herstelde ik voorspoedig. Het eten ging vanaf het begin goed en tijdens de eerste controle, drie weken na de operatie, mocht ik al stoppen met de nachtelijke sondevoeding.
Inmiddels gaat het aanzienlijk beter. Ik kan behoorlijk goed eten, heb een goede eetlust, kom langzaam weer aan in gewicht en krijg steeds meer energie.
Negen weken na de operatie heb ik alweer een tocht van vijftig kilometer op de mountainbike gemaakt en ik bezoek regelmatig de sportschool.”
De ziekte heeft zijn kijk op het leven veranderd.
‘Vroeger was ik vooral gericht op groei en de toekomst. Eind mei had ik door een bedrijfsovername mijn baan verloren en twee dagen voordat ik kon tekenen voor een nieuwe baan, kreeg ik de diagnose slokdarmkanker.
Dubbele pech, zullen we maar zeggen.
Na alles wat er gebeurd is, leef ik nu veel meer in het nu. Ik neem de tijd voor mijn herstel en blijf actief. Op dit moment, twaalf weken na de operatie, ben ik mijn huis aan het schilderen en oriënteer ik mij op nieuw werk.’
Tijdens het hele traject heeft Laurens veel steun ervaren.
‘Ik realiseer mij nu hoeveel bijzondere mensen er zijn die met je meeleven. Dat had ik nooit verwacht. Die steun heeft ervoor gezorgd dat ik er samen met mijn gezin goed doorheen ben gekomen. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor.
Bijna iedereen krijgt op de een of andere manier met kanker te maken in zijn omgeving. Dat maakt het voor veel mensen herkenbaar en verklaart ook hun behoefte om mee te leven.’
Tot slot heeft hij een boodschap voor toekomstige lotgenoten:
‘Blijf positief en realistisch. Jij hebt kanker, maar je naasten lijden ook met je mee.
Probeer zo goed mogelijk voor jezelf te zorgen, qua voeding en beweging, zowel vóór, tijdens als na de operatie. Hoe fitter je aan de behandeling begint, hoe sneller je herstelt. Informeer de mensen om je heen. Je zult merken hoeveel steun en medeleven dat oplevert. Op mij heeft dat een enorm positieve invloed gehad.
En als laatste: heel veel geluk dat het allemaal goed uitpakt.’