Begin oktober 2020 kreeg de nu 81-jarige, voormalige pensioenadviseur Boudewijn Mutsaerts uit Badhoevedorp ineens slikklachten.
„Als ik bijvoorbeeld een hap van een boterham nam, lukte het me niet om die door te slikken. Het stukje brood kwam meteen weer terug naar boven. Het kon nergens heen. Hetzelfde verhaal gold als ik een flinke slok bier nam. Ook die kon ik niet meer gewoon doorslikken.
Ik schrok daar nogal van en binnen een paar dagen had ik, op 6 oktober, een afspraak met een plaatsvervanger van mijn huisarts.
En wat een wereldmens bleek zij achteraf te zijn. Meteen nadat ik mijn verhaal had gedaan, belde zij in de spreekkamer eerst met het Spaarne Gasthuis in Hoofddorp en daarna met het AVL (het Nederlands Kanker Instituut Antoni van Leeuwenhoek) in Amsterdam om zo snel mogelijk een onderzoek voor mij te laten doen. Maar wat bleek: om een afspraak te krijgen, zou dat in beide ziekenhuizen een kwestie van weken worden.
Op mijn suggestie om in Amsterdam ook het OLVG (Onze Lieve Vrouwe Gasthuis) te bellen, deed de dokter dat meteen. Tot mijn geluk kon ik daar drie dagen later, op 9 oktober, terecht.
In het OLVG werd een CT-scan gemaakt. CT staat voor computertomografie. Dit is een onderzoekstechniek die gebruikmaakt van röntgenstraling om bepaalde lichaamsdelen gedetailleerd in kaart te brengen.
Op 14 oktober kreeg ik daar ook een PET-scan. Dit is een beeldvormend onderzoek waarbij gebruik wordt gemaakt van een kleine hoeveelheid radioactieve stof. Met zo’n scan kunnen eventuele kankercellen in het lichaam worden aangetoond.
Uit die onderzoeken bleek dat ik een tumor aan de onderkant van mijn slokdarm had, die zich uitstrekte tot en met de bovenkant van mijn maag.
Een operatie was noodzakelijk. Nadat mijn zoon, medicus, had onderzocht waar ik die operatie het beste kon laten doen, bleek dat het Amsterdam UMC, locatie VU, verreweg het grootste aantal slokdarmkankeroperaties in de regio verrichtte. Vervolgens heb ik mij daar aangemeld.
Half november had ik in de VU mijn eerste afspraak, waar eerst een uitgebreide serie onderzoeken werd gedaan om te beoordelen of ze zo’n oude vent als ik nog wel wilden opereren.
Het was niet de eerste keer dat ik kanker had gekregen. Op mijn 66ste werd ik behandeld voor blaaskanker, waarbij de tumor chirurgisch werd verwijderd. Daarna heb ik nooit meer enige last gehad.
Op mijn 71ste kreeg ik prostaatkanker en werd ik via een speciale bestralingstherapie binnenin de prostaat, de zogeheten brachytherapie, succesvol behandeld. Ook hiervan ben ik volledig genezen.
Na het uitgebreide maag- en slokdarmkankeronderzoek op de VU werd er voor mij een behandelplan gemaakt.
Gedurende vier weken zou ik wekelijks een chemobehandeling tegen de tumor ondergaan, waarbij medicijnen worden ingespoten die een celdodend effect hebben. Elke behandeling duurde ongeveer drie kwartier.
Hierna zou de operatie volgen, waarbij een gedeelte van de slokdarm zou worden verwijderd en de maag zou worden verkleind tot een buismaag. Daarna zou nogmaals een chemokuur van vier weken volgen.
Van die eerste chemokuur heb ik eigenlijk nauwelijks last gehad. Heel bijzonder!
Op 12 februari 2021 volgde mijn operatie, waarna ik geheel volgens plan negen dagen in het ziekenhuis heb gelegen. Gelukkig heb ik geen tijd op de Intensive Care hoeven doorbrengen, wat bij sommige patiënten wel het geval is. In die periode heb ik ook geen enkele complicatie gehad. Alles verliep precies volgens het boekje.
Wat meehielp, was mijn goede lichamelijke conditie. Niet alleen toen, maar ook nu nog loop ik dagelijks vijf kilometer en ga ik één keer per week roeien bij de Amsterdamse roeivereniging De Hoop op de Amstel.
Een maand na de operatie kreeg ik een onverwacht telefoontje van mijn behandelend chirurg, prof. dr. Mark van Berge Henegouwen. Hij vertelde mij dat de geplande chemokuur van vier behandelingen niet hoefde door te gaan, omdat zowel de operatie als het vervolgtraject buitengewoon goed waren verlopen.
Het klinkt misschien gek, maar ik vond het een behoorlijke tegenvaller. Ik dacht: als ik die kuur toch kan krijgen, heb ik mogelijk later extra weerstand, mocht de kanker nog terugkomen. Bovendien had ik van mijn eerste chemokuur nauwelijks last gehad.
Ik overlegde deze kwestie met de oncologisch internist van mijn vrouw, die ook voor kanker wordt behandeld. Aan het eind van het gesprek gaf deze aan dat hij prof. Van Berge Henegouwen hierover zou bellen.
Korte tijd daarna vernam ik dat ik deze tweede kuur toch zou mogen ondergaan.
Van deze laatste kuur had ik wel iets meer last, maar uiteindelijk viel het allemaal mee. Rond 1 juni 2021 was ik klaar en daarna heb ik ook geen controles meer ondergaan.
Wel komt er soms, als ik horizontaal op bed lig, een klein beetje maagzuur naar boven. Dat gebeurt omdat tijdens de operatie mijn maagklep is verwijderd en die het zuur dus niet meer kan tegenhouden. Gelukkig overkomt me dat niet vaak.
Ook heb ik geen hongergevoel meer. De zenuw die dat gevoel prikkelt, is tijdens de operatie ook verwijderd. Aanvankelijk moest ik de wekker zetten en op de klok kijken wanneer het weer etenstijd was.
Om uiteindelijk een soepel dagelijks eetritme te krijgen van drie maaltijden en meerdere kleine hapjes, heb ik wel vijf maanden nodig gehad.
De maaltijden bestaan altijd uit kleine porties, want bij de operatie is de helft van mijn maag weggenomen.
Van de diëtist krijg ik al vanaf het begin periodiek via een recept extra eiwitten.
Na verloop van tijd heb ik wel weer een beetje het gevoel gekregen dat mijn maag leeg is. Maar het is een heel ander gevoel dan honger hebben.
Toen ik al snel de overtuiging kreeg dat ik met mijn leven weer verder kon, heb ik prof. Van Berge Henegouwen in het ziekenhuis opgewacht en hem en zijn team heel hartelijk bedankt.
Het gaat nu goed met mij en ik voel mij kipfit. O ja, en nog een opmerkelijk detail: aanvankelijk was mijn haar vanwege mijn leeftijd zilvergrijs. Maar vanaf midden 2023 zijn daar, vermoedelijk door de chemo, veel zwarte haartjes tussen gegroeid en is mijn haar asgrijs geworden, dus duidelijk minder wit van kleur.
Of om het anders te zeggen: ik heb een verjongingskuur ondergaan”, aldus een lachende Boudewijn Mutsaerts.
Een opmerkelijke verjongingskuur…
Begin oktober 2020 kreeg de nu 81-jarige, voormalige pensioenadviseur Boudewijn Mutsaerts uit Badhoevedorp ineens slikklachten.
„Als ik bijvoorbeeld een hap van een boterham nam, lukte het me niet om die door te slikken. Het stukje brood kwam meteen weer terug naar boven. Het kon nergens heen. Hetzelfde verhaal gold als ik een flinke slok bier nam. Ook die kon ik niet meer gewoon doorslikken.
Ik schrok daar nogal van en binnen een paar dagen had ik, op 6 oktober, een afspraak met een plaatsvervanger van mijn huisarts.
En wat een wereldmens bleek zij achteraf te zijn. Meteen nadat ik mijn verhaal had gedaan, belde zij in de spreekkamer eerst met het Spaarne Gasthuis in Hoofddorp en daarna met het AVL (het Nederlands Kanker Instituut Antoni van Leeuwenhoek) in Amsterdam om zo snel mogelijk een onderzoek voor mij te laten doen. Maar wat bleek: om een afspraak te krijgen, zou dat in beide ziekenhuizen een kwestie van weken worden.
Op mijn suggestie om in Amsterdam ook het OLVG (Onze Lieve Vrouwe Gasthuis) te bellen, deed de dokter dat meteen. Tot mijn geluk kon ik daar drie dagen later, op 9 oktober, terecht.
In het OLVG werd een CT-scan gemaakt. CT staat voor computertomografie. Dit is een onderzoekstechniek die gebruikmaakt van röntgenstraling om bepaalde lichaamsdelen gedetailleerd in kaart te brengen.
Op 14 oktober kreeg ik daar ook een PET-scan. Dit is een beeldvormend onderzoek waarbij gebruik wordt gemaakt van een kleine hoeveelheid radioactieve stof. Met zo’n scan kunnen eventuele kankercellen in het lichaam worden aangetoond.
Uit die onderzoeken bleek dat ik een tumor aan de onderkant van mijn slokdarm had, die zich uitstrekte tot en met de bovenkant van mijn maag.
Een operatie was noodzakelijk. Nadat mijn zoon, medicus, had onderzocht waar ik die operatie het beste kon laten doen, bleek dat het Amsterdam UMC, locatie VU, verreweg het grootste aantal slokdarmkankeroperaties in de regio verrichtte. Vervolgens heb ik mij daar aangemeld.
Half november had ik in de VU mijn eerste afspraak, waar eerst een uitgebreide serie onderzoeken werd gedaan om te beoordelen of ze zo’n oude vent als ik nog wel wilden opereren.
Het was niet de eerste keer dat ik kanker had gekregen. Op mijn 66ste werd ik behandeld voor blaaskanker, waarbij de tumor chirurgisch werd verwijderd. Daarna heb ik nooit meer enige last gehad.
Op mijn 71ste kreeg ik prostaatkanker en werd ik via een speciale bestralingstherapie binnenin de prostaat, de zogeheten brachytherapie, succesvol behandeld. Ook hiervan ben ik volledig genezen.
Na het uitgebreide maag- en slokdarmkankeronderzoek op de VU werd er voor mij een behandelplan gemaakt.
Gedurende vier weken zou ik wekelijks een chemobehandeling tegen de tumor ondergaan, waarbij medicijnen worden ingespoten die een celdodend effect hebben. Elke behandeling duurde ongeveer drie kwartier.
Hierna zou de operatie volgen, waarbij een gedeelte van de slokdarm zou worden verwijderd en de maag zou worden verkleind tot een buismaag. Daarna zou nogmaals een chemokuur van vier weken volgen.
Van die eerste chemokuur heb ik eigenlijk nauwelijks last gehad. Heel bijzonder!
Op 12 februari 2021 volgde mijn operatie, waarna ik geheel volgens plan negen dagen in het ziekenhuis heb gelegen. Gelukkig heb ik geen tijd op de Intensive Care hoeven doorbrengen, wat bij sommige patiënten wel het geval is. In die periode heb ik ook geen enkele complicatie gehad. Alles verliep precies volgens het boekje.
Wat meehielp, was mijn goede lichamelijke conditie. Niet alleen toen, maar ook nu nog loop ik dagelijks vijf kilometer en ga ik één keer per week roeien bij de Amsterdamse roeivereniging De Hoop op de Amstel.
Een maand na de operatie kreeg ik een onverwacht telefoontje van mijn behandelend chirurg, prof. dr. Mark van Berge Henegouwen. Hij vertelde mij dat de geplande chemokuur van vier behandelingen niet hoefde door te gaan, omdat zowel de operatie als het vervolgtraject buitengewoon goed waren verlopen.
Het klinkt misschien gek, maar ik vond het een behoorlijke tegenvaller. Ik dacht: als ik die kuur toch kan krijgen, heb ik mogelijk later extra weerstand, mocht de kanker nog terugkomen. Bovendien had ik van mijn eerste chemokuur nauwelijks last gehad.
Ik overlegde deze kwestie met de oncologisch internist van mijn vrouw, die ook voor kanker wordt behandeld. Aan het eind van het gesprek gaf deze aan dat hij prof. Van Berge Henegouwen hierover zou bellen.
Korte tijd daarna vernam ik dat ik deze tweede kuur toch zou mogen ondergaan.
Van deze laatste kuur had ik wel iets meer last, maar uiteindelijk viel het allemaal mee. Rond 1 juni 2021 was ik klaar en daarna heb ik ook geen controles meer ondergaan.
Wel komt er soms, als ik horizontaal op bed lig, een klein beetje maagzuur naar boven. Dat gebeurt omdat tijdens de operatie mijn maagklep is verwijderd en die het zuur dus niet meer kan tegenhouden. Gelukkig overkomt me dat niet vaak.
Ook heb ik geen hongergevoel meer. De zenuw die dat gevoel prikkelt, is tijdens de operatie ook verwijderd. Aanvankelijk moest ik de wekker zetten en op de klok kijken wanneer het weer etenstijd was.
Om uiteindelijk een soepel dagelijks eetritme te krijgen van drie maaltijden en meerdere kleine hapjes, heb ik wel vijf maanden nodig gehad.
De maaltijden bestaan altijd uit kleine porties, want bij de operatie is de helft van mijn maag weggenomen.
Van de diëtist krijg ik al vanaf het begin periodiek via een recept extra eiwitten.
Na verloop van tijd heb ik wel weer een beetje het gevoel gekregen dat mijn maag leeg is. Maar het is een heel ander gevoel dan honger hebben.
Toen ik al snel de overtuiging kreeg dat ik met mijn leven weer verder kon, heb ik prof. Van Berge Henegouwen in het ziekenhuis opgewacht en hem en zijn team heel hartelijk bedankt.
Het gaat nu goed met mij en ik voel mij kipfit. O ja, en nog een opmerkelijk detail: aanvankelijk was mijn haar vanwege mijn leeftijd zilvergrijs. Maar vanaf midden 2023 zijn daar, vermoedelijk door de chemo, veel zwarte haartjes tussen gegroeid en is mijn haar asgrijs geworden, dus duidelijk minder wit van kleur.
Of om het anders te zeggen: ik heb een verjongingskuur ondergaan”, aldus een lachende Boudewijn Mutsaerts.
Een opmerkelijke verjongingskuur…
Begin oktober 2020 kreeg de nu 81-jarige, voormalige pensioenadviseur Boudewijn Mutsaerts uit Badhoevedorp ineens slikklachten.
„Als ik bijvoorbeeld een hap van een boterham nam, lukte het me niet om die door te slikken. Het stukje brood kwam meteen weer terug naar boven. Het kon nergens heen. Hetzelfde verhaal gold als ik een flinke slok bier nam. Ook die kon ik niet meer gewoon doorslikken.
Ik schrok daar nogal van en binnen een paar dagen had ik, op 6 oktober, een afspraak met een plaatsvervanger van mijn huisarts.
En wat een wereldmens bleek zij achteraf te zijn. Meteen nadat ik mijn verhaal had gedaan, belde zij in de spreekkamer eerst met het Spaarne Gasthuis in Hoofddorp en daarna met het AVL (het Nederlands Kanker Instituut Antoni van Leeuwenhoek) in Amsterdam om zo snel mogelijk een onderzoek voor mij te laten doen. Maar wat bleek: om een afspraak te krijgen, zou dat in beide ziekenhuizen een kwestie van weken worden.
Op mijn suggestie om in Amsterdam ook het OLVG (Onze Lieve Vrouwe Gasthuis) te bellen, deed de dokter dat meteen. Tot mijn geluk kon ik daar drie dagen later, op 9 oktober, terecht.
In het OLVG werd een CT-scan gemaakt. CT staat voor computertomografie. Dit is een onderzoekstechniek die gebruikmaakt van röntgenstraling om bepaalde lichaamsdelen gedetailleerd in kaart te brengen.
Op 14 oktober kreeg ik daar ook een PET-scan. Dit is een beeldvormend onderzoek waarbij gebruik wordt gemaakt van een kleine hoeveelheid radioactieve stof. Met zo’n scan kunnen eventuele kankercellen in het lichaam worden aangetoond.
Uit die onderzoeken bleek dat ik een tumor aan de onderkant van mijn slokdarm had, die zich uitstrekte tot en met de bovenkant van mijn maag.
Een operatie was noodzakelijk. Nadat mijn zoon, medicus, had onderzocht waar ik die operatie het beste kon laten doen, bleek dat het Amsterdam UMC, locatie VU, verreweg het grootste aantal slokdarmkankeroperaties in de regio verrichtte. Vervolgens heb ik mij daar aangemeld.
Half november had ik in de VU mijn eerste afspraak, waar eerst een uitgebreide serie onderzoeken werd gedaan om te beoordelen of ze zo’n oude vent als ik nog wel wilden opereren.
Het was niet de eerste keer dat ik kanker had gekregen. Op mijn 66ste werd ik behandeld voor blaaskanker, waarbij de tumor chirurgisch werd verwijderd. Daarna heb ik nooit meer enige last gehad.
Op mijn 71ste kreeg ik prostaatkanker en werd ik via een speciale bestralingstherapie binnenin de prostaat, de zogeheten brachytherapie, succesvol behandeld. Ook hiervan ben ik volledig genezen.
Na het uitgebreide maag- en slokdarmkankeronderzoek op de VU werd er voor mij een behandelplan gemaakt.
Gedurende vier weken zou ik wekelijks een chemobehandeling tegen de tumor ondergaan, waarbij medicijnen worden ingespoten die een celdodend effect hebben. Elke behandeling duurde ongeveer drie kwartier.
Hierna zou de operatie volgen, waarbij een gedeelte van de slokdarm zou worden verwijderd en de maag zou worden verkleind tot een buismaag. Daarna zou nogmaals een chemokuur van vier weken volgen.
Van die eerste chemokuur heb ik eigenlijk nauwelijks last gehad. Heel bijzonder!
Op 12 februari 2021 volgde mijn operatie, waarna ik geheel volgens plan negen dagen in het ziekenhuis heb gelegen. Gelukkig heb ik geen tijd op de Intensive Care hoeven doorbrengen, wat bij sommige patiënten wel het geval is. In die periode heb ik ook geen enkele complicatie gehad. Alles verliep precies volgens het boekje.
Wat meehielp, was mijn goede lichamelijke conditie. Niet alleen toen, maar ook nu nog loop ik dagelijks vijf kilometer en ga ik één keer per week roeien bij de Amsterdamse roeivereniging De Hoop op de Amstel.
Een maand na de operatie kreeg ik een onverwacht telefoontje van mijn behandelend chirurg, prof. dr. Mark van Berge Henegouwen. Hij vertelde mij dat de geplande chemokuur van vier behandelingen niet hoefde door te gaan, omdat zowel de operatie als het vervolgtraject buitengewoon goed waren verlopen.
Het klinkt misschien gek, maar ik vond het een behoorlijke tegenvaller. Ik dacht: als ik die kuur toch kan krijgen, heb ik mogelijk later extra weerstand, mocht de kanker nog terugkomen. Bovendien had ik van mijn eerste chemokuur nauwelijks last gehad.
Ik overlegde deze kwestie met de oncologisch internist van mijn vrouw, die ook voor kanker wordt behandeld. Aan het eind van het gesprek gaf deze aan dat hij prof. Van Berge Henegouwen hierover zou bellen.
Korte tijd daarna vernam ik dat ik deze tweede kuur toch zou mogen ondergaan.
Van deze laatste kuur had ik wel iets meer last, maar uiteindelijk viel het allemaal mee. Rond 1 juni 2021 was ik klaar en daarna heb ik ook geen controles meer ondergaan.
Wel komt er soms, als ik horizontaal op bed lig, een klein beetje maagzuur naar boven. Dat gebeurt omdat tijdens de operatie mijn maagklep is verwijderd en die het zuur dus niet meer kan tegenhouden. Gelukkig overkomt me dat niet vaak.
Ook heb ik geen hongergevoel meer. De zenuw die dat gevoel prikkelt, is tijdens de operatie ook verwijderd. Aanvankelijk moest ik de wekker zetten en op de klok kijken wanneer het weer etenstijd was.
Om uiteindelijk een soepel dagelijks eetritme te krijgen van drie maaltijden en meerdere kleine hapjes, heb ik wel vijf maanden nodig gehad.
De maaltijden bestaan altijd uit kleine porties, want bij de operatie is de helft van mijn maag weggenomen.
Van de diëtist krijg ik al vanaf het begin periodiek via een recept extra eiwitten.
Na verloop van tijd heb ik wel weer een beetje het gevoel gekregen dat mijn maag leeg is. Maar het is een heel ander gevoel dan honger hebben.
Toen ik al snel de overtuiging kreeg dat ik met mijn leven weer verder kon, heb ik prof. Van Berge Henegouwen in het ziekenhuis opgewacht en hem en zijn team heel hartelijk bedankt.
Het gaat nu goed met mij en ik voel mij kipfit. O ja, en nog een opmerkelijk detail: aanvankelijk was mijn haar vanwege mijn leeftijd zilvergrijs. Maar vanaf midden 2023 zijn daar, vermoedelijk door de chemo, veel zwarte haartjes tussen gegroeid en is mijn haar asgrijs geworden, dus duidelijk minder wit van kleur.
Of om het anders te zeggen: ik heb een verjongingskuur ondergaan”, aldus een lachende Boudewijn Mutsaerts.